8 producten

Christian Albers

226 – een magisch getal

Wat krijg je als je 3,8 optelt bij 180 plus 42,2? Juist ja: 226! De afstand van een Ironman in kilometers. En tevens inspiratiebron voor een Spaans sportvoedingsmerk dat er haar naam van heeft gemaakt: 226ERS.

Nog niet zo heel lang geleden was het zwemmend, fietsend en lopend afleggen van 226 km voor mij een onbereikbare droom.

Na een vroege jeugd vol fysiek ongemak waardoor van sporten, en zeker zwemmen, niet zoveel kwam, werd ik in mijn pubertijd sterker en atletischer. Ik had pas na mijn twaalfde mijn zwemdiploma’s B, C en D gehaald (A mocht ik overslaan) en zoals veel jongens zat ik jarenlang op voetbal. Hardlopen was nooit mijn talent helaas en terwijl vrienden meededen aan de halve marathon van Egmond was dat voor mij toen een ondenkbaar lange afstand. 

Na veel fitness, nog een paar jaar honkbal en squash werd het sporten minder. Ik was naar Amsterdam verhuisd en er moest aan de carrière worden gewerkt. Dat lukte aardig maar resulteerde in een leven van 5-sterren hotels, businessclass vliegen en veel te veel eten en drinken. Ik was begin 30 en woog 112 kg. Van die atletische jongen was weinig meer over. In augustus 1997 ging de knop om. Ik begon met een andere manier van eten (Montignac) en was inmiddels een klein jaar bezig met 3x per week 20 minuten hardlopen. In 3 maanden tijd viel ik 25 kg af. In een jaar later liep ik mijn eerste marathon, in New York. Het voelde als een enorme overwinning.


In de jaren die volgden werd ik vader van 4 zoons en bleef mijn gewicht schommelen. Lopen deed ik regelmatig maar het duurde bijna 10 jaar voordat ik weer eens een hele of halve marathon liep. Niet lang daarna werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Dat was voor mij het moment om na te denken over de dromen die ik op sportgebied nog had.

Ooit een keer een Ironman doen was even magisch als onbereikbaar voor me. Ik had immers nooit echt verder dan 10 meter leren borst crawlen. Maar ik had een vriend die daar alles over wist: Marcel van der Togt, oud-bondscoach open water zwemmen (en later ook de coach van Maarten van der Weijden tijdens de 11-steden zwemtocht). Op de dag na mijn 45e verjaardag had ik mijn eerste training met Marcel. Aan het eind kon ik bijna 50m borst crawlen. Happend naar adem greep ik op 45m de kant. Tot mijn grote verbazing en ongeloof verzekerde Marcel mij dat ik een half jaar later 1.500m zou kunnen zwemmen. Hij kreeg meer dan gelijk: die zomer zwom ik voor de eerste keer 3,8 km en weer een jaar later deed ik mijn eerste Ironman, in Zurich. De magische afstand van 226 km was geslecht! En ik was verkocht.


Inmiddels staat de teller op 9 hele Ironmans en zou afgelopen jaar in Frankfurt nummer 10 op het programma staan. Het liep anders zoals iedereen weet maar die 10e komt er sowieso. Ironman is een lifestyle geworden voor mij. Het is niet meer weg te denken. Op mijn 57ste ben ik fitter dan ik ooit ben geweest en ga ik tot mijn grote genoegen nog steeds vooruit.

Bewust omgaan met voeding is ook onderdeel van die lifestyle. In 2012 ben ik gaan experimenteren met vegan voeding en vanaf 2015 eet ik uitsluitend plantaardig. Ook dat is een mooie link met de producten van 226ERS, die voor een groot deel vegan zijn. Momenteel eet ik rijker, smakelijker en gevarieerder dan ooit. Wat daarbij zeker helpt is dat mijn vrouw Brünhilde zich heeft ontwikkeld tot een expert of het gebied van plantaardig koken. Met een voorliefde voor gerechten uit het Midden-Oosten. We zullen op deze plek regelmatig iets posten ter inspiratie. Maar je kunt ook kijken op everydayplantpower.com als je daar niet op wilt wachten.

 


Bij gebrek aan wedstrijden en (-perspectief) ben ik halverwege vorig jaar mijn eigen uitdagingen gaan doen. Zo loop ik nu bijvoorbeeld wekelijks een halve marathon. Het liefst met een stuk strand erin tussen Bergen- en Egmond aan Zee. Wat ik 25 jaar geleden als een onneembare vesting zag loop ik nu bijna moeiteloos elke week. Mede daarom wil ik jullie op het hart drukken: keep feeding those dreams, anything is possible!

 

Happy training!

Christian