Winkelwagen0
Geen producten gevonden...

ICON Livigno Xtreme Triathlon | Call it a journey, call it a race, call it iconic

door Claudia Striekwold
9 September 2021

Wat doe je als je plotseling je naam ziet staan op de startlijst van een Xtreme Triathlon, slechts 5 dagen voor de start? Gewoon een nachtje over slapen en vervolgens besluiten om de uitdaging aan te gaan. Claudia Striekwold deed het en hoe! Diep respect voor deze dame. Lees hieronder haar toffe verhaal.

ICON Livigno - What a journey!

Laten we het er op houden dat lezen nooit mijn ding is geweest. In 2019 heb ik me aangemeld voor de loting voor ICON Livigno en heb ik €5,- euro betaald, althans dat dacht ik…

28 augustus
Twee fantastische trainingsweken van zo'n 28 uur had ik er op zitten in Livigno, waar ik verbleef in hetzelfde hotel als Annemiek van Vleuten. Ik vertelde over de extreme triathlon in Livigno die vrijdag 3 sept plaatsvond, wat het inhield en dat ik die race wilde supporteren omdat ik ‘m OOIT wilde racen. “Hoeveel vrouwen doen er dan mee?”, vroeg Annemiek. We openden de startlijst en telden er 1, 2, 3, 4 holy…… Claudia Striekwold…. Uitzoekende dat ik dus ingeloot was en op de startlijst stond (en dus ook het inschrijfgeld betaald had met creditcard) was nogal dubbel. Zoals je tegenwoordig van alles “spam” krijgt heb ik alle ICON mails ook nooit echt gelezen. Annemiek moest hard lachen, maar was de eerste die meteen door had dat ik écht wel ging starten.

Ik heb er een nachtje over niet-geslapen, en liep zondag de 29e nog een 18km run om Lago Cancano. Daar had ik me toch al voor ingeschreven en dacht dat is een mooi moment om te bezinnen en de knoop door te hakken. Na enkele minuten zat ik al met mijn hoofd bij ICON Livigno. Starten zou ik, maar al die materialen, verplichte zaken, supportcrew, volgauto, buddy voor de run hoe ging ik dat ik 5 dagen regelen… Ik werd 2e tijdens de race en won een paar trailstokken, die verplicht waren voor de laatste 10k uphill van de marathon. Oké het moet zo zijn, let’s do this!!

ICON Livigno, wat houdt het in?

  • 3.8 km swim in Lago del Gallo. Start 05:00 uur in het donker, watertemp 11 graden
  • 195km bike 5000 hm (passo Forcola, Bernina, Fuorn, Stelvio, Foscagno)
  • 42km (bijna volledig offroad) run met in de laatste 10k 1100m stijging

Voorbereiding
Vanaf dat moment alles op alles om te kunnen starten. Dus ik moest gaan taperen (hell no, hoe moet dat?), verplichte kleding en tools (hoofdlamp, fietslamp, neopreen zwemattributen), voeding etc gaan regelen. Silvia van Interalpen hotel wilde wel mijn buddy zijn voor de laatste 10k uphill. Check. Triathlonworld en Aqua Sphere regelden mijn voeding en neopreen bescherming. Van Annemiek mocht ik een tasje lenen voor op het stuur, en andere locals/atleten leende me lampen, handschoenen etc. Geregeld dus.

Maar hoe krijg ik deze spullen nog op tijd? Gelukkig kwam ik via Insta met Yannick in contact die nog naar Italië kwam om een andere atleet te ondersteunen. Hij wilde de spullen en 226ERS voeding van TriathlonWorld wel voor me meenemen, fantastisch! Wat heb je nodig als je 17 tot 19 uur gaat racen? Voeding is de belangrijkste sleutel van je wedstrijd. Hoe blijf je hydrateren, voeden zonder maag/darmklachten te krijgen? Ik weet op welke producten ik lekker draai, omdat ik ook met deze producten train. Maar je lijf heeft andere behoeften in zo’n duurprestatie en kan anders reageren. Ik koos voor diversiteit in gels, gums en bars en een hypotone sportdrank.

De volgauto was nog wel een dingetje. Trikipedia deed nog een oproep, waar veel toffe reacties op kwamen, maar niemand was zo kortdag echt in de mogelijkheid. Verplicht eigenlijk maar de organisatie was mega betrokken en als ik mijn tel mee nam en er iemand beschikbaar was waren zij akkoord. Die rare Hollander, ze konden er wel om lachen… #nuwehiertochzijn

Am I ready?
2 weken van 28 uur trainen, de laatste 2 jaar niet meer dan 25k gelopen, langste rit 6 uur. Niet de ideale voorbereiding voor een race die tussen de 17 en 20 uur gaat duren.

Ik was mega excited, net zoals vele met mij. Annemiek “moest” naar de Vuelta, maar had me dolgraag willen volgen.  Gelukkig had ik 3 Nederlandse atleten met hun supportcrew ontmoet waar ik wat bidons, voeding, extra kleding bij in de auto mocht zetten.

Op woensdag ging ik toch even proefzwemmen, ik had nog nooit in het donker gezwommen. Na 25 min gezwommen te hebben (ik had toen nog geen neopreen spullen behalve mijn wetsuit) moest ik 2 uur bijkomen onder douche/in bed terug in het hotel. Zo koud, ik was er echt niet lekker van. Extra bordje pasta, paar pannenkoeken voor de vroege ochtend (lees; middernacht) en ICON was on fire!

BAM vr 3 sept.
Ik had de kok van het hotel gevraagd pannekoeken voor me te bakken de dag ervoor. Die kon ik 's nachts gemakkelijk eten. 8 stuks mét (mijn zelf meegenomen) 226ERS almond butter en een bidon 226ERS isotone sportdrank gingen er nog naar binnen om de laatste voorraad koolhydraten aan te vullen voor de zwemstart. Nu kon mijn lichaam nog 2 uur “absorberen”.

05:00 de start. Een geweldige sfeer met kampvuur waar je je “fears” kon verbranden, voor je te water ging. Goed ingepakt met wetsuit, neopreen socks/gloves en dubbele cap begon ik aan de 3.8k.  Elke atleet had een lampje in de boei wat prachtig was. Het werden wel heel snel veel minder lampjes. Geen idee of ik juist rap of niet was, maar ik ging wel lekker, had het niet (echt) koud en een lekkere slag te pakken.

Na 1h 14m uit het water nam ik de tijd me goed af te drogen en aan te kleden voor de fiets, en kreeg hulp van één van de supportcrewleden waarvan hun atleet nog aan het zwemmen was. Super fijn!

Tjop de fiets op ready voor 195k en 5000 hm. De eerste 3 uur geen power en een hartslag die meer dood dan levend was. Het kon me niet veel schelen, ik zat te genieten en had vertrouwen dat het wel goed kwam ofzo. Na 3 uur draaide ik warm, en voelde me sterker en sterker worden. De Stelvio reed ik nog nooit zo goed naar boven, daar waar de meeste atleten braken. Passo Foscagno als laatste pass, wat ook nog 15km klimmen was. Zeer solide kwam ik na een kleine 9,5 uur aan bij de wisselzone waar Silvia mijn fiets aan nam (na een werkdag).

Lopen was bijna volledig offroad, veel op en af wat het een geweldig uitdagend parcours maakte. Ik kwam bijna niemand tegen, geen atleten, geen supporters en moest goed opletten op de pijltjes.

Na 18 km begon het gigantisch te regenen, en dat is niet warm op 2000m. Ik was in een singlet in het zonnetje vertrokken, maar gelukkig bracht Silvia me op 24k een regenjack en pet. Ideaal, zo’n local die op 1 km afstand woont!

Dolci 2.0
Vóór 21:00 moest je bij de voet van Carosello 3000 zijn om de laatste 10k naar de top te lopen. Ik was daar om 20:00 dus kleden me om zoals verplicht was en maakte me met Silvia klaar voor de laatste 10k uphill met 1100 hm. Die “gewonnen stokken” waren echt nodig. Dit was steil, en naar mate we dichter bij de 3000m kwamen werd de lucht steeds ijler. Misschien was ik ook een tikkeltje vermoeid ondertussen . Na 17h en 38m kwam ik over de finishlijn. Afgebakend met fakkels en een groots en verbazend onthaal van de organisatie was ik de 5e vrouw.

Maar die cijfertjes, who cares! Dat gevoel, kippenvel, zo euforisch, dat ik deze race heb mogen racen. En hoe?! ALLES klopte. De keys van deze race waren toch wel mindset, voeding & verzorging.

Blijven eten en drinken. Voelen waar je behoefte aan hebt. Zorg voor je kleding en je blijven verzorgen de hele race. Ik ging er in met het idee een mooie reis te gaan maken, en dat was het!! By far komt ICON Livigno bij mij op 1!! Be an ICON!!

FEED YOUR DREAMS
Voeding was écht de key van deze race. Van begin tot eind heb ik hier goed zorg voor gedragen. Diversiteit in producten vond ik heel belangrijk. Ik heb geen voedingsplan gemaakt hoeveel gram koolhydraten ik exact per uur moest nemen, maar wel gezorgd elke 3 uur een bidon water en een bidon 226ERS sub9 leeg te drinken, een electrolyten capsule nam en elk uur wat at.

Uit het water op de fiets ben ik direct begonnen met eten. Eerst een 226ERS espresso caffeine gel, aangezien ik graag start met ’n koffietje.

Omdat het water zo extreem koud was en mijn lichaam bijna 3 uur nodig had écht warm te draaien, heb ik zo lang mogelijk vaste voeding genomen. Elk uur een 226ERS race bar (ginger/banana & apple/cinnamon) of endurance chocobits bar (cacao/coffee). Bij de Stelvio aangekomen was het 26 km klimmen, en had ik behoefte aan zout of wat hartigs. De endurance Smart Fuel hazelnut butter/gels neutraliseerden enorm en bleef heel stabiel in mijn suikerspiegel. De smaak is écht fantastisch, helemaal omdat je het mierzoete na een uur of 10 wel beu bent.

In de run heb ik dit door gezet. Elke 30-45 min een gel, gum of hazelnutbutter, de isotone watermelon gel is niet zo zoet en kan je zonder water nemen. De mango bcaa gummy bars had ik voor de run bewaard, omdat je daar vaak problemen krijgt met het nemen van voeding, en dit “snoepje” voor mij dan de ideale oplossing is. Maag/darm problemen bleven (voor het eerst in een long distance race) volledig achterwegen! Na 17h 38m. was de finish daar, en trakteerde mezelf op een recovery shake. Ook opvallend was dat ik direct na de race kon plassen, en urinekleur normaal was. Vaak kwam ik eerder gedehydrateerd over de finish.

Deze race, echt een 200% #feedyourdreams

Groetjes,

Claudia

Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »